Daha önce sizlere Stefan Zweig’e ait okuduğum birkaç kitabı paylaşmış, onun yazma eyleminin nasıl da çarpıcı olduğunu anlatmaya çalışmıştım.
Bu kitabı da, diğerlerinde olduğu gibi yine aynı çarpıcı etkiyi bırakıyor insanda.
Ve ardından cevabını arayan sorular ile sokaklarda dolaşıyor buluyorsunuz kendinizi.
Acaba mı?
Kitaba da ismini veren yirmi dört saat, aslında o zaman periyodun da yaşananları anlamlandırmada, bir ömür gibi gelibiliyor insana.
Bağımlılık, tükenmişlik sendromu, hayatın renklerini görememe ve o beklenen son,
Ölüm...
Oysa kaç insanın karşısına böylesine bir şans çıkabilirki.
Girdiğiniz bataklıkta, dibe doğru çekilirken ve tüm umutlarınızı yitirdiğiniz bir anda, size uzatılan el ile oradan kurtulma şansı varken...
İlk seferinde bu ele tutunup, oradan kurtulmayı mı?
Tutunuyor gibi yapıp o elden faydalanarak bataklığa geri dönmeyi mi?
Yoksa size uzanan el ile bir ömür sürmeyi mi?
Bu ikilem belki de yaşamın da tam merkezi olsa gerek.
Tercihlerimiz ile ya mutlu oluyoruz, ya da mutsuz.
Kitabı okuduğunuzda bu cümlelerim canlanacaktır zihninizde.
Elinize geçireceğiniz yeniden yaşama fırsatını asla geri çevirmeyin.
Çünkü bu el, her zaman sizlere uzanmayabilir.