Geçen cumartesi günü davetli olduğumuz üzere Kuzey Yıldızı Trabzonsporlular Derneği Başkanı İsmail Turgut Öksüz’ün kahvaltılı toplantısına iştirak ettik. 150 kişilik davete 25 kişi gelmişti ve İsmail başkanın bu durum karşısında canının sıkıldığı her halinden belliydi. Sebebi de malumdu, 18 Aralık’taki TDF kongresinde kesin bir dille aday olacağını açıklamış olan Öksüz’ün adaylıktan çekildiği haberi yayılmıştı.
Bu tavrın Öksüz’ün çekilme kararına karşı bir tepki barındırdığı da gün gibi aşikârdır, fakat geleceğini teyit edenlerin gelmemesi hiç de yakışık almamıştır.
Orada ben de bir şeyler anlattım ama toplu organizasyonlarda her zaman olduğu gibi yine başkalarının söz hakkına tecavüz edeceğimden korktuğum için kısa kestim, daha sonra da herkesin yetişmek zorunda olduğu programları olduğu için ikinci bir defa söz alıp diyeceklerimi tamamlamadım. O halde iki satırla burada baş ağrıtalım.
Bizim dernekçilikte bir tek aday efsanesi var. Kongrelerin tek adaylı, tek listeli olanı makbul. İki ya da daha fazla aday çıkınca işler karışıyor. Tek aday olunca “dışarıya” karşı güçlü görüntü sergilendiği, cümle âleme birlik-beraberlik mesajı verildiği iddia ediliyor.
Değerli dostlar, bu dönem asırlarca geride kaldı. Savaş ganimetinin (dolayısıyla savaşın) toplum ekonomilerinde önemli bir yer tuttuğu, her kabile ya da aşiretin komşusunun zayıf anını kolladığı, saldırıp zenginliklerini ele geçirmek için bahane aradığı dönemlerde güçlü bir liderin arkasında tek vücut görüntü vermek elbette önemliydi. Günümüzde her yaz küffara karşı elde kılıç-kalkan cihad eylemiyoruz. Ya da komşu kabile (!) bizi yutmak için ellerini ovuşturmuyor, müsterih olun.
Tek aday teamülü hangi problemi çözüyor?
Bir kongrede birden fazla başkan adayı çıkınca hedef kitle (örneğimizde Trabzonlular) bir daha asla bir araya gelmemek üzere aday sayısı kadar parçaya bölünmüyorlar, birbirlerine hasım olmuyorlar. Siyasette Osmanlı’nın meşrutiyet döneminden beri gelen bir demokrasi kültürümüz var. Derneklerimiz de bir an önce buna alışmalı artık.
Hem bakalım tek aday, tek listeyle gidilen huzurlu (!) kongrelerden sonra neler oluyor? Farklı tarihlerde Trabzon Dernekleri Federasyonu’nun yöneticilerinin ağzından şu ifadeleri duyduk:
-Bir kongre öncesi son yönetim kurulu toplantısı: Bir yönetici özeleştiri babında geride kalan dönemde eksik ve yanlışları sıralıyor ve diyor ki “Hepsi bir yana, ben yönetim kurulu üyesi arkadaşların çoğunu tanımıyorum. Bu dönem böyle olmamalı”
-Bir başka yönetici başka bir zaman benimle sohbeti esnasında: “Toplantı yapıyoruz, bir etkinlik için yöneticilere görev veriyoruz, yönetici kapıdan çıktıktan sonra sekreteri arayıp ona verdiğimiz görevi sekretere havale ediyor. Önümüzdeki dönem bunları gönderip yerine daha iyi çalışacak arkadaşlar alacağız”
-Yine bir başka tarihte bir başka yönetici: “Yönetim çöktü. Sadece birkaç kişi toplanabiliyoruz. Bütün yük de bizim üzerimizde. Kongrede daha sağlıklı, uyumlu ve etkili bir ekip kuracağız”
Dikkat ediyor musunuz, son cümlede anlatılan şey hep aynı. Ama hiçbir zaman bu böyle olmuyor. Yani yönetim kurulunun büyük çoğunluğu ya bir sebepten dolayı uzaklaşıyor ya da en baştan sadece orada ismi olsun diye yönetime giriyor. Bütün yük de her zaman birkaç kişinin üzerinde kalıyor.
Şimdi biri çıksın da bana bu yaman çelişkiyi izah etsin. Tek adayla, huzurlu bir şekilde, tek bilek, tek yürek seçime gidiliyor. Ama onlarca kişiden oluşan yönetim kurulu işte yukarıdaki yöneticilerin şikâyet ettikleri gibi oluşuyor. Bunca yıldan sonra geldiğimiz noktada, birçok köy ve ilçe derneği çoktan kendi mülklerinin sahibi olmuşken federasyon kiralık bir bina buldu diye sevinmemiz isteniyor.
Aslında internet haberciliğinde yer sıkıntısı yok ama biz yine de değerli okurlarımızı fazla yormayalım, bir sonraki yazıda devam etmek üzere burada noktalayalım.