Gazetecilikte devam yazıları pek adetten değildir. Hele bir yazının yansımaları üzerine bir başka yazı kaleme almak iyice istisnadır. Bu da onlardan biri olacak.
“Vakfıkebirliler, Erkan Ocaklı ve Maçka Dernekler Federasyonu...” başlıklı yazımız ile Vakfıkebir Derneği’nin düzenlediği organizasyonun haberi üzerine gelen olumlu-olumsuz tepkiler uzun süredir yazmak isteyip de fırsat bulamadığımız konularla örtüşünce bize de bu yazının yolu açıldı.
Evet, ikisi de Muhammet Balta
“Yazıda yanlışlık var. Muhammet Balta’yı iki defa yazmışsın” diye uyaran şahıs Trabzon’u pek tanımıyordu, dolayısıyla onu mazur görebiliriz. Fakat “Ali Sarıtaş öldü abi, onu niye yazdın?” diye gülücüklü mesaj atanlara ne demeli? Bunu diyenlerden biri halen İstanbul’da Trabzon dernekçiliğinin en önemli konumlarından birini işgal ediyor, bir diğeri de bizzat Livera’dan. Yani Livera (Yazlık) köyü derneği başkanı Ali Sarıtaş’ın köyünden. Ölen de geçen yıl kaybettiğimiz ses sanatçısı Ali Sarıtaş, yani başka biri. Allah ölene rahmet eylesin, hayatta olanına uzun ömürler versin. Bu kopukluk tam olarak kimin kusuru, bilemiyorum doğrusu.
Dernekler ve kadınlar...
Bu –özünde haklı olan- soru artık hemşehri derneklerini dövmek için kullanılan bir araç haline gelmiştir. Her zaman da hazır bir müşterisi vardır. Evet, erkek egemen bir toplum olduğumuz doğrudur. Kadınlar hayatın her alanında olduğu gibi hemşehri derneklerinde de fazla yer almıyorlar. Fakat bu tamamen derneklerin yönetim kadrolarının kusuru değildir. Bir kere özellikle kadınları uzak tutma gibi bir niyet ve gayretleri yok, zaten olamaz da çünkü hepsi bu mahalle baskısından bunalmış durumdalar. Göstermelik kadın yönetici alan bile vardır, yeter ki şu söz konusu suçlamaya muhatap olmasınlar.
Biz Vakfıkebir Derneği’nin etkinliğini haber yapıp da manşet fotoğrafı olarak yönetim kurulu toplu fotoğrafını kullanınca bu geyik yine başladı. Çünkü derneğin yönetiminde hiç kadın üye yoktu. “Vakfıkebirli kadın iş insanı ve bürokrat yok muydu, onlar köyde sepet mi taşısınlardı, hangi çağda yaşıyorduk biz…” Vs, vs… Hâlbuki haberin içeriğine şöyle bir göz atsalar, salonda davetlilerin yarısına yakın yer tutan kadın davetli arasında iş insanları ve bürokratları olduğunu görebileceklerdi. Derneğe bu ithamı yapan arkadaşlar içinde bir tanesi işin tadını kaçırdı ve “Ortaçağ zihniyeti” gibi bir ifade kullandı. Kendisini haberin içeriğine bakması yönünde uyardığımda da her zamanki tavrıyla “Manşet haberi özetler. Gerek yok” diye ısrar etti. Bu arkadaşımız, sorsanız son derece ileri görüşlü, aydın, çağdaş bir insandı ama tavrı ne yazık ki bu toplumu manşetler yoluyla manipüle etmenin ne kadar kolay olduğunu canlı örneğiyle göstermişti. Bu dernek diğer birçokları gibi kız-erkek ayırt etmeden çok sayıda öğrenciye burs veriyor, problemlerini çözme ve iş bulma konusunda kendilerine yardımcı oluyorlardı. Kadınların derneklerde bulunmamasının esas sebebi kendilerine negatif ayrımcılık uygulanması değildi. Bilakis toplumda derneklere karşı var olan “kahve, kumarhane” gibi önyargılardan etkilenmeleri ile mesai saatleri dışında yapılmak zorunda olunan ve icabında gece yarılarına kadar devam eden dernek faaliyetlerine katılmalarına sosyal hayat içindeki rollerinin pek de müsaade etmemesiydi.
TÜSED’e ne demeli?
Farklı bir yapıya sahip olan TÜSED’de (Trabzonlu Üniversiteliler Derneği) böyle bir problem yoktu mesela. Yine o Vakfıkebir Derneği’nin yönetim kurulu üyesi olan Yüksel Yılmaz’ın başkanlığında kızlı-erkekli üyeleriyle 10 yıldan fazla bir zamandır faaliyetlerini sürdürüyorlardı. Başından beri etkinliklerini takip ederim, bir Allah kulunun “Ne kadar güzel. Bakın burada cinsiyet ayrımı yok. Hep birlikte örnek bir dernekçilik yapıyorlar” gibi bir iltifatta bulunduğunu duymadım. Çünkü o para etmiyordu, “Ay bu dernekler de ne kadar çağdışı. Hiç kadın yok” demenin her zaman fazlasıyla müşterisi vardı.
Erkan Ocaklı ve Maçka Dernekler Federasyonu’na yer kalmadı. O konuda da diyeceklerimiz var. Bir sonraki yazıya kalsın.