Toplum olarak bu iddialı terimi çok kullanırız. Hangi alanda kullanıldığına bağlı olarak sonu değişir, söz konusu Trabzonspor olunca kalanı cümlenin geri kalanını tahmin etmek gayet kolaydır. “Biz şampiyon olamayız...”
Aslında bu bir arınma refleksinden başka bir şey değildir. Bir kere, bu teraneyi söyleyen kişi kendisini o hain güruhundan sıyırmış bulunmaktadır. İkincisi, net ve kesin bir teşhisle başarının formülü güya bulunmuştur, başka bir şey aramaya gerek yoktur. Bu temizlik işlemi gerçekleştirildiği an başımız göğe erecektir.
Zaman içerisinde bu teşhis söylendikçe söylendikçe bir tür uyuşturucu etkisi yapar, “temizlik” işlemini gerçekleştirmeye gerek bile kalmaz. Dile getirmek yeterli hale gelir.
Pekala, bu hainler kimlerdir? Hainlik sınırı nerede başlayıp nerede bitmektedir? Bu daireye kimler girmektedir? Bu nasıl tespit edilecektir? Çok daha önemlisi, temizlik denen işlemin şekli nedir? Nasıl temizlenecektir bu hainler? Asılacak mıdır? Kesilecek midir? Kulüp üyeliğinden –üyeyseler tabii- mi atılacaklardır? Şehirden mi sürüleceklerdir? Şehir dışında yaşıyorlarsa şehre mi sokulmayacaklardır? Demir kafese tıkılıp şehirde gezdirilerek ahalinin tükürükle boğması mı sağlanacaktır?
Varsayalım ki böyle bir temizlik gerçekleşti ve camia pir ü pak oldu. İçimizde hain, münafık kalmadı. Kimseden çatlak ses çıkmaz oldu. Fakat istenen başarı gelmedi. Ne yapacağız o zaman? Bu da soru mu, tabii ki içimizde biz fark etmeden türeyen yeni hainleri (!) temizleyeceğiz. Nasılsa formül hazırdır, bütün mesele uygulamaya bakıyordur.
Bu formül yalnız uyuşturucu etkisi değil, aynı zamanda bağımlılık da yapar. Hainleri temizlersiniz temizlersiniz, bir türlü bitmezler ne hikmetse...
Dostlar, mantıklı ve gerçekçi olalım. Bu “hain temizleme” düşüncesi son derece tehlikelidir. Alışkanlık ve bağımlılık yapar, her defasında daha yüksek doz ihtiyacı hissedersiniz, bir zaman sonra farkında olmadan hainleri bitirip muhalifleri de hain sınıfına koyar ve temizleme gereği hissetmeye başlarsınız
Tarihteki başarı hikâyelerine bir göz atınız. Hiçbirinde hainler de muhalifler de eksik değildir. İkisi aynı sepete konulmamalı, asla birbirine karıştırılmamalı, sadece doğru çizgide yürümeye devam etmelidir. Hiçbir zaman herkes aynı çizgide birleşmemiş, mahsus çelme takmak isteyen hainler ve esasında iyi niyetli olup sizin doğruları yapmadığınıza inanan muhalifler hep var olmuştur. Bunlar, başarı yolunda yürüyenleri engelleyen değil diri tutan unsurlardır. Tek bilek, tek yürek, tek ses, tek nefes diye bir şey yoktur. Hiçbir zaman da olmamıştır, olsaydı o başarı hikâyeleri gerçekleşemezdi. Bundan kuşkunuz olmasın.
Kısa bir örnekle bitirelim: Çocukluğumda televizyonda Louis Pasteur'ün hayatını anlatan bir film seyretmiştim. Adamcağız kuduz aşısını bulana kadar akla karayı seçiyor. (Bilim dünyasında her buluş yapan İsaac Newton gibi kafasına elma düşecek kadar şanslı değil tabii) Tıp alanındaki otoriteler Pasteur'ün anasından emdiğini burnundan getiriyorlar. Bulamazsın, edemezsin, yanlış yoldasın, insanlara boş yere umut veriyorsun vs. Onların yaptıklarını gördükçe biz ekran başında kızamık çıkarıyoruz. Adamı katil ederler ama Pasteur'ün yüzünden gülümseme hiç eksik olmuyor, onlara en ufak bir tepki göstermiyor. Dahası, her dediklerinden araştırmaları için olumlu bir şeyler çıkarmaya çalışıyor.
Derken aşıyı buluyor, bilim dünyası bu buluşu kabul ediyor, Pasteur bir ödül alıyor, ödül töreninin sonunda yaptığı konuşmada bilim insanlarına seslenirken şu ifade benim hafızama kazınıyor. “Muhaliflerinize kızmayın, hiçbir yenilik tepkisiz ve muhalefetsiz kabul edilmemiştir”
Hainlerin temizlenmesi gerektiğini düşünenlerin de, bunu gerçekleştirmeye kalkanların da gerçek anlamda bir başarı hikâyesi yazdıkları görülmemiştir.