Trabzon Dernekleri Federasyonu'nun 6. Kongresi geride kaldı. Kongrede yeterince tatlı yenip tatlı konuşuldu. Biz acı söyleyen dost olalım ve doğrudan konuya girelim.
1-Öyle maçlı, yemekli, şarkılı türkülü kongre olmaz. “Ne mahzuru var? İşte ne güzel birlik-beraberlik ve huzur içinde bir kongre oldu” denebilir. Çok mahzuru var efendim. Böyle bir atmosferde kim kalkıp da en münasip dille dahi herhangi bir itiraz ya da eleştirisini dile getirebilir?
İşte dilek ve temenniler bölümünde Zeki Gökçe söz alıp –hiç de haksız ve yersiz olmayan- eleştiriler sıralayınca afiyetler kaçtı. Bir de günlük hayatta sık kullandığı “Yazıklar olsun” tabiriyle bitirince az kalsın dayak yiyecekti. Ben bile kongre devam ederken birisine gördüğüm bir usul yanlışlığını söyleyince muhatabım “Ne olmuş yani öyle olduysa? Şu huzurlu ortamı zedelemeye ne gerek var?” diye coştu. Ben de üstelemedim.
Yemekli organizasyonlar davetlilerde ister istemez etkinliği düzenleyen kuruluşun “Birlik-beraberlik, dayanışma kaynaşma gecesi” algısı oluşturuyor. Uzun süredir görüşmeyen dostlar bir araya geliyor, sohbet koyulaşıyor. Mikrofondaki bir şeyler anlatıyor, sonra “kabul edenler?” diye bir soru soruluyor, kim neyi kabul ettiğinin farkında bile olmuyor.
Sonra affedersiniz de biz hangi huzurdan bahsediyoruz? Ne vardı, Trabzonlular birbiriyle acımasız bir savaş halindeydi, kan gövdeyi mi götürüyordu da şu kan davalı aşiretlerin arasındaki husumete son verdikten sonrakiler gibi barış ve huzur yemeği düzenlenmişti?
Yeni yönetim yeni dönemde Trabzon ve Trabzonluları uçuracak, abad edecek projeleri uygulamaya koyarsa ancak huzurlu olabiliriz. Yoksa bir kongrede başkan adayını ikna yoluyla feragat ettirerek, kurucu başkanı davet ve divan üyesi yaparak, en sonunda da hep birlikte elleri havaya kaldırarak sonra yine aynı tas aynı hamam devam edecekse kimse huzurlu falan olmaz.
2-Kongre gündeminde “Dilek ve temenniler” maddesinin en sona bırakılması günümüz gerçekleriyle uyuşmuyor. Seçim bitiyor, yeni yönetim belli oluyor, birçokları fotoğraf çektirmek için birbiriyle yarışıyor, kalanlar kendi aralarında “değerlendirme” yapıyor, bir kısmı da çoktan çıkmış gitmiş oluyor. Bu ortamda konuşan da komik duruma düşüyor. Konuşmak isteyenlere gündemin münasip bir bölümünde söz verilmeli. Verilmiyorsa bunda art niyet aranır. En sonda konuşanı kimsenin dinlemeyeceğini ben biliyorum da duayen dernekçi büyüklerimiz bilmiyor mu?
3-Yönetim Kurulu 43 asil, 18 yedek… Aman Yarabbi. Yönetici sayısıyla başarının doğru orantılı olmadığı, hatta çoğu zaman tam tersi sonuçlar doğurduğu defalarca tecrübe edilmedi mi?! Bu yönetim kurulunun karar alabilmesi için en az salt çoğunluğun, yani 22 kişinin onayı gerekiyor. Daha birkaç ay önce bir TDF yöneticisi “Yönetim çöktü. Sadece birkaç kişi toplanabiliyoruz” demişti. Şimdi farklı olacağına dair ne kadar umudumuz var?
4-Kongre 2018’deki gibi olur. Tam da kongreler için inşa edilmiş bir salonda, çok adaylı, çok tartışmalı, yüksek tansiyonlu. “Ama abi” dedi birisi. “O zaman da hır gür çıkıyor, tatsızlık oluyor” Öyle mi? Bütün derdimiz bu mu? Aman Ali Rıza bey, ağzımızın tadı kaçmasın.
Siyasi seçimlerde de hır gür çıkıyor, bir sürü tatsızlık yaşanıyor. Hem bir dünya masraf ediliyor. Ne gerek var? Partiler kendi aralarında görüşsün, tek adayda uzlaşsın, birlik-beraberlik ve huzur içinde yaşayıp gidelim. Olmaz mı?
E siyaset farklı. Niye farklı? Seçimle iş başına gelinen bir sistem var, bir de hedef kitleyi daha iyi yöneteceği iddiasında olan farklı gruplar. Trabzonlular bu kadar medeniyetten uzak mı ki kabile ya da aşiret gibi bir lider belirleyip seçime gerek (!) kalmadan güya birlik ve beraberliği sağlıyorlar, “Biz daha iyi yönetiriz” diyen başkalarının varlığına tahammül edemiyorlar?
Uzatmayalım. Ben huzurlu falan değilim. Bugüne kadar devam eden çizginin değişeceğinden hiç umudum yok, inşaallah yeni yönetim gerçek anlamda faydalı işler yapar da beni mahcup eder. İşte o zaman mahcup ve huzurlu olurum.