Bir önceki yazımızda kaldığımız yerden devam edelim. Şöyle bitirmiştik yazıyı:
“Bunca yıldan sonra geldiğimiz noktada, birçok köy ve ilçe derneği çoktan kendi mülklerinin sahibi olmuşken federasyon kiralık bir bina buldu diye sevinmemiz isteniyor”
Bu konu tam bir muammaya dönüşmüştür. Sırayla gidelim.
Fatih Belediyesi ile Trabzon Dernekleri Federasyonu arasında protokol yapılalı bir seneden fazla oldu. Haberi bu sitede var. O gün binanın ne zaman hizmete gireceğine dair bir vaatte bulunulmadı. Fakat geçen Mayıs aylarında görüştüğüm bir TDF yöneticisi, “Ekim sonunda bitirip öyle kongreye gideceğiz” demişti. Onu iyi hatırlıyorum. Ekim geçti, Kasım geçti, derken 18 Aralık’ta kongre yapılacağı açıklandı. Mevcut başkan İsmail Şatıroğlu da tekrar aday oldu. Gerekçe olarak da bu Trabzon Evi’nin bitirilmesini gösterdi. Yani bir nevi bunu seçim vaadi olarak öne sürdü.
Proje başka bir başkanla hayata geçirilemiyor mu?
Peki bu projeyi başka bir başkan ve yönetim bitirse olmuyor muydu? Olmuyordu. Niye? Olmuyordu işte. Burası Türkiye’ydi. Olmadığı gibi, adaylığını açıklayan başka birine adaylıktan çekilmesi için önüne gerekçe olarak konuyor, o da kabul ediyordu.
Trabzon Evi meselesine yakından baktıkça tuhaflıklar artıyordu. TDF Genel Başkan Yardımcısı Hafız Şirazi Kaba geçen yaz sitemizde yayınladığımız röportajda aynen şu ifadeleri kullanmıştı:
Sevgili başkanımız İsmail Şatıroğlu bir Trabzon Evi sözü almıştı. Bunu gerçekleştirdi. Projenin tamamlanması için hep birlikte destek olacağız. (…) Başlamış olduğu Trabzon Evi projesinde de parkelerin yapımı sözünü verdim. İsmail Başkan da Trabzon Evi projesini bitirdiği zaman görevini tamamlamış olur diye düşünüyorum. Biz Trabzon’a hizmetin söz konusu olduğu her yerde gücümüz nispetinde bulunmaya çalışacağız”
Kazık mı şaka mı?
Hafız Başkan, geçen cumartesi günü İsmail Turgut Öksüz’ün düzenlediği kahvaltılı toplantıda “Orası 15 milyonluk bir kazıktır” cümlesini sarf ediverdi! Kafam fena karışmıştı. Neler oluyordu? Sayın Kaba bu kazığa mı destek verecekti? Röportajı yaptığımız tarihte bilmiyordu da sonradan mı öğrenmişti? Sonradan öğrenmişse destek olmaktan vaz mı geçmişti? Hem bu “kazık” kime dokunacaktı? Eğer böyle bir şey varsa dokunacağı kişi ya da kişileri ikaz etmek, vaz geçirmeye çalışmak gerekmiyor muydu? Yoksa Hafız Şirazi Kaba durumu sonradan fark etmiş, ilgili kişileri uyarmış ama onlar bu uyarıyı dikkate almamışlar mıydı?
Eğer Hafız başkanın dediği doğruysa, TDF yetkilileri hem durumun farkında değildi hem de bu kazık projeyi seçim vaadi olarak öne sürüyorlardı. Bile bile kazık yiyecek halleri olmadığına göre İstanbul’daki Trabzon dernekçiliğinin en acı şakası olmalıydı bu.
Ben inşaat işinden anlamam, dolayısıyla işittiğimiz rakamları baz alacağım. O zaman da ortaya şöyle bir tablo çıkıyor: Beş milyon lira inşaat için gerekiyor. Sonra bu mekâna 10 yıllık süre bitene kadar kira ödenecek. Bitince de alındığı yere devredilecek. Yani toplam bedel 15 milyon liraya çıkmasa bile yine de ortada ciddi bir külfet var. Mekândan elde edilecek gelir bu külfeti karşılar mı? Bu külfet oraya sarf edileceğine daha rasyonel bir yatırım yapılamaz mı?
Bu soruların hepsi bize göre çok önemli ve cevap bekliyorlar. İnşaallah konuya vakıf olan yetkililerden tatminkâr cevaplar alabiliriz.
İnşaallah bu iş Gürpınar projesine benzemez. Ta 2009’da zamanın TDF yöneticileri “Altı ay sonra orada çay içeceğiz” demişlerdi. Bugüne kadar yaşadığımız en acı şaka buydu. Umut ve temenni ederiz ki daha beterini görmeyiz.