Trabzon kimliği, baskın (dominant) bir kimliktir. Bu her şeye rağmen böyledir.
Ekrem İmamoğlu, 31 Mart seçimleri kampanyasında Trabzonlu olduğu herkesçe biliniyor olmasına rağmen bu kimlik üzerinden fazla bir çalışma yapmadı. Sadece bir iki sefer horon ekibine eşlik etti, birkaç yerde de Trabzonlu hemşehrileriyle buluştu o kadar. Bir de Trabzon Dernekleri Federasyonu kahvaltısı var ama o başlı başına bir (hâttâ birkaç) yazı konusu, şimdi girmeyelim.
Ancak 31 Mart’tan sonra İstanbul’dan bünyesinde bizim de yakın dostlarımız bulunan Trabzon Fikir Kulübü Trabzon gazetelerine “Adam kazandı” diye ilanlar verdi. Sonra, seçim iptal kararı çıktıktan sonra Tevfik Göksu skandalı patladı, onu başka skandallar takip etti.
İşte Tevfik Göksu olayından hemen sonra yıllarca İstanbul temsilciliğini yürüttüğüm Trabzon merkezli yayın yapan günebakış gazetesinde başyazar Ali Öztürk imzalı bir yazı yayınlandı. Yazıda İmamoğlu’nun Ali Öztürk’ü aradığı ve şunları söylediği yazıyordu:
“Ağabey ben her gün Trabzon gazetelerini okuyorum. Ben hiç bir zaman Trabzon’dan bihaber olmadım, olamam. günebakış gezetesinin ise ayrı bir yeri var. Sizin hassasiyetlerinizi de biliyorum. Dün gece İstanbul’da iftar vakti Trabzon’umuzu da ilgilendiren bir olay oldu. günebakış’a bakıyorum tek kelime yazmadı. Buna çok üzüldüm. Bu üzüntümü iletmek için sizi aradım.”
Ali bey de buna gazete olarak başta manşetten olmak üzere geniş ve ayrıntılı bir şekilde yer verdiklerini söyleyerek itiraz etmiş, Ekrem bey de tekrar bakınca görmüş ve yanlışlık olduğunu söylemiş.
Yazının devamının bizim konumuzla ilgili kısmı şöyle devam ediyor:
“İmamoğlu, Trabzon dinamiğini her şeyin üzerinde tutuyor. “Yalnız değilim ama Trabzon beni yalnız bırakmasın... Bana yapılmak istenenler... Bana yapılan göndermeler Trabzon’a yapılıyor. Söz konusu olan Trabzon’un haysiyeti, onuru ve şahsiyeti... Ben bugün varım, yarın yokum... Ama Trabzon hep var olacak. Ben, Trabzon ve Trabzonluluk propagandası ile mesaj vermek istemiyorum. Ama onlar iftira niteliğindeki algılarla Trabzon isminden ve Trabzonluluğumdan üzerime geliyorlar. Trabzon benim maneviyatım. Beni maneviyatım üzerinden vurmak istiyorlar. Zoruma en çok bu gidiyor.”
Şimdi Ekrem beyin bu kadar önemsediği Trabzon kimliğini 31 Mart seçimleri için yürüttüğü kampanyada ön plana çıkarmaktan kaçınması yanlıştı. Belki her kesimden oyuna talip olduğu için abartmaktan ve Trabzonlu olmayanlara antipatik geleceğinden çekinmiştir ama hem bir Trabzonlu bu kimliğinden istese de kendini soyutlayamaz hem de Ekrem İmamoğlu’nun tercih edilme sebeplerinden biri bizatihi Trabzonlu olmasıdır. Nitekim yenilenecek seçimin kampanyasında seçimin yapılacağı şehirden bin kilometre uzakta bulunan memleketini ziyaret etmiş, Trabzon dışında Giresun ve Ordu’da katıldığı mitingler büyük ilgiye mazhar olmuştur.
Trabzon kimliğinin dominant olması konusunda vereceğimiz örnekler elbette sadece Ekrem İmamoğlu’nun bu kimlikten istese de kendini soyutlayamayacağı gerçeği değil. Trabzon’da doğmadıkları halde başta siyaset olmak üzere hayatın her alanında Trabzonlu olmak insanlara avantaj sağlıyor, bir adım önde olmalarına yol açıyor. Mesela iki önemli bakan Süleyman Soylu ve Berat Albayrak İstanbul doğumlu ama Trabzonlu kimlikleriyle biliniyorlar. Sayabileceğimiz daha pek çok isim var, bunların da bir kısmı birkaç kuşak önce Trabzon’dan ayrılmış ailelerin çocukları. İçlerinde Sakarya, Kocaeli, Bursa, İzmir, Van ve Muş doğumlu olanlar var.
Evet, Trabzon kimliği her şeye rağmen bu kadar baskın bir kimlik. Peki, “her şeye rağmen” derken neyi kastediyoruz? Onu da kısmetse önümüzdeki yazılarda ele almaya çalışacağız.