Trabzonspor’da birçok hayati konuda kafa karışıklığı devam ediyor, yakın zamanda bitecek gibi de görünmüyor.
Hep söyleriz: Trabzonspor’un arka arkaya şampiyon olduğu yıllarda camianın keyfine diyecek yoktu, su geliyor değirmen dönüyordu. Kadro değişiyor, satılanların yerine yenisi geliyor, takım yine şampiyon oluyordu. Değirmeni döndüren su bir gün kesilir mi, eksilir mi, öyle olursa ne yaparız, ne yapmamız ve şimdiden nasıl tedbir almamız gerekir diye sorgulamak kimsenin aklına bile gelmemişti. Ve gün geldi, değirmenin suyu önce eksildi, sonra kesildi.
Camia ne yapacağını şaşırdı. Kimi suyun yatağından sapmış olabileceğini ve kaynağını biraz kazmak gerektiğini iddia ederken diğer bazıları da artık o kaynaktan su gelmeyeceğini, gelse bile asla değirmeni döndürecek kadar güçlü olmayacağını, kaynaktan bende gelinceye kadar birilerinin sağdan soldan kendi tarlalarına su almak için kaçak yaptıklarını iddia etti ve enerji kaynağını dışarıdan temin etmenin şart olduğunu vurguladılar. Karma bir yöntemin uygulanabileceğini öne sürenler de oldu. Halen sağlıklı bir formül üretilebilmiş değil.
Efsane kadro diye adlandırdığımız ilk kadronun çoğunluğunu Trabzon’da yetişmiş gençler oluşturuyordu. Bu ağabeylerimiz Trabzonspor’un resmi altyapısından çıkmamışlardı ama hepsi Trabzon’da faaliyet gösteren amatör takımlarda futbola başlamış, futbol eğitim ve kültürlerini oralarda almış, sonradan Türkiye’nin başka takımlarına transfer olmuşlardı. Mesela Ali Kemal Denizci Rizespor’dan, Hüseyin Tok Erzurumspor’dan, Hüsamettin Özdemir Karabükspor’dan Trabzonspor’a kazandırılmışlardı. Bilindiği gibi Şenol Güneş Akçaabat Sebatspor’dan, Cemil Usta ve Bekir Barçın da Trabzon Gençlerbirliği’nden gelmişti.
Hüsamettin Özdemir’le Trabzonspor resmi dergisi için yaptığımız röportajda kendisi konuyla ilgili bir sorumuz üzerine şöyle demişti:
“Şenol Güneş, Turgay Semercioğlu, Ali Kemal Denizci, Hüseyin Tok, Cemil Usta, Kadir Özcan gibi arkadaşlarla Trabzon amatör liglerinde oynuyorduk. Hepimiz aynı takımda değildik, birer ikişerli olarak değişik takımlardaydık ama birbirimizi çok iyi tanıyan samimi arkadaşlardık. Ben de dâhil olmak üzere bu arkadaşlar dönem içerisinde muhtelif profesyonel takımlara dağıldık, sonra yine Trabzonspor’da buluştuk. Başarılarda amatör dönemimizdeki birlikteliğimizin büyük etkisi olmuştur”
Evet, Trabzonspor resmi altyapısı büyük resimde görülmüyor ama ortada bir Trabzon futbolu gerçeği olduğu çok açık. Başarıda en önemli faktörün bu Trabzon futbolu olduğu da su götürmez. Onun yanında bir diğer önemli faktör, Trabzon dışından getirilmiş ve Trabzonspor’a mal olmuş isimler de var: Ali Yavuz, Mehmet Ekşi, Necdet Ergün, Ahmet Ceyhan, Ünal Karaman, Tolunay Kafkas, Abdullah Ercan gibi. Bunların da ortak özelliği, Ünal Karaman istisna edilirse şöhret olmadan bulunup getirilmiş olmaları.
Aslında görüldüğü gibi formül netleşiyor: Sadece resmi altyapı değilse bile bütün Trabzon (ve bütün Karadeniz) takımlarını güçlendirmek, onlara can suyu vermek, bir de yurt ve dünya çapında henüz keşfedilmemiş yetenekleri bulup getirmek. Tabii her halükârda resmi altyapıyı da azami derecede verimli ve işler kılmak. En kötü zamanında Abdulkadir Ömür ve Yusuf Yazıcı’nın çıktığı bir yapı ihmal edilmemeli.
Trabzonspor’da ne yazık ki özellikle son iki başkan döneminde bunların tam tersi yapıldı, ünlü ve pahalı futbolculardan oluşan kadroyla başarı hedeflendi. Gelinen noktayı hepimiz görüyoruz.
Transfer yasağı kalkar mı kalkmaz mı bilmiyoruz. Fakat kalksa da kalkmasa da Ahmet Ağaoğlu başkanlığındaki yeni yönetime düşen görev, yukarıda tasvir etmeye çalıştığımız tabloyu hayata geçirmeye çalışmaktır. Bunun için sırtında yumurta küfesi olmayan ortalama taraftarın sesine kulak tıkamak zorunda kalabilirler, hâttâ tıkamalıdırlar. Futbolu çok iyi bilen (!) camianın nasıl olup da değirmenin suyunun her zaman öyle gürül gürül akıp akmayacağını sorgulamamış olduğunu hiç unutmadan...