Toplumsal olarak kimliğimizin bir parçası haline gelmiş olan zaaflarımız var. Bu zaaflarımız refleks haline gelmiş. Üzücü bir olay vukuu bulunca kısa süreli bir tepki, sonuç vermeyen birkaç hamle ve bir süre sonra tekrar eski ruh haline ve davranış biçimine dönüş. Bir okul kantininde şırıngalı çikolata hadisesi sonunda yüzüne bakmaya kıyamadığımız pırıl pırıl bir çocuğumuzun yaşamdan hazin kopuşu üzerine ayağa kalkışımız, kantinlere baskın yaparcasına satılmaması gereken gıdalara yönelik teftişler, bir iki ceza kesme uygulamaları ve muhtemelen birkaç gün sonra olayın ülke gündeminden kaybolacak olması bu reflekslerimize tipik bir örnek.
Birçok hadisede olduğu gibi yine sorunun özüne inilmeden kısa bir süre sonra eski alışkanlıklara devam ediyoruz. Toplum olarak iyi uygulamaları sürekli hale getirmek gibi bir alışkanlığımız yok. Bugün suçu şırıngalı çikolataya havale ettik. Ya yarın?!
Okullar sadece eğitim öğretim faaliyetlerinin yapıldığı yerler değil, aynı zamanda bir yaşam alanı. Bu yaşam alanında silgisinden kalem başlıklarına, vidasından yutulmaya ve yaralanmaya müsait birçok obje bulunmakta. Çevrede bu objeler hep var ve var olacaktır. Testlerin peşinde yarış atı gibi koşturulan çocuklarımıza eşyaların güvenli olarak nasıl kullanılacağına dönük eğitim veriliyor mu? Kalabalık bir nüfusu barındıran okullarımızın kaçında hemşire görev yapıyor? Okullarda ilk yardım konusunda sertifikalı kaç öğretmen var? Çevrede ilk yardım konusunda uzman olsaydı belki de bugün Mert Yağız hayatta olacaktı.
Eğitim kurumlarında ara sıra verilen iş güvenliğine ilişkin eğitimlerin hemen hemen hiçbir anlamı yok. Ana okullarından üniversite kampüslerine kadar her yerde kadrolu bir ilk yardım uzmanının görevlendirilmesi birçok yaralanma ve cana mal olabilecek olayların önüne geçecektir. Bu mümkün değilse kurum personelinden bazılarının sertifikalı ilk yardım personeli olarak yetiştirilmesi yerinde olacaktır. Bunları yapmadığımız sürece maalesef çok daha acılara şahit olacağız.
