Doğada insan dâhil bütün canlıların alternatifleri var ise yaşam mücadelesinde dirençleri ve rekabet güçleri düşük olur. Alternatif olmadığında canlılar yaşamda kalabilmek için alışılmışın dışında hırçınlığa ve karşı koymaya bürünür. Güçlerinin üstünde davranışlar sergiler ve zaman zaman da başta kendileri olmak üzere çevrelerine zarar verirler. Benzer şekilde İnsanoğlunun sevgisi de alternatifli (karşılıklı yarar esasına dayanır) veya değildir. Bir şeye karşılık umarak emek harcar, bağlanır ve sever. Bu sevgi alternatifler ortaya çıktıkça zamanla kaybolur veya başka bir yola evrilir. Başka bir ifade ile bu tip sevgiler gelip geçici ve çıkara dayanır.
Karşılıksız sevgi böyle değildir. Karşılığında bir şey ummazsınız. Sevginizde samimisinizdir ve sevdiğiniz şeyi çıkarınız uğruna kullanmaz, onu gelire dönüştürmek için uğraşmazsınız. Gerçek vatan sevgisi, evlat sevgisi, Trabzonspor sevgisi böyle bir şeydir. Sevdiğinize haksızlık yapıldığında veya haksızlık yapıldığını düşündüğünüzde sabredersiniz, anlayışla karşılarsınız. Sevdiğiniz şeyi değiştirmeyi aklınızdan bile geçirmezsiniz. Başka bir deyişle seveceğiniz başka bir alternatifiniz yoktur. Mızrak çuvala sığmamaya başladığında, sizi temsil ettiğini düşündüğünüz insanlar basıncınızı düşürme amaçlı demeçlerinin dışında bir şey yapmadıklarında, hele hele bu karşılıksız sevginizin kendi kendinize ve etrafınıza zarar verme potansiyelinizi gören medya ve kamuoyunun tahriklerine kapıldığınızda artık kendinizi tanımadığınız bir hırçınlığa dönüşebilirsiniz. Tepkinizde sınır tanımamaya başlarsınız. Başka bir ifade ile karşılıksız sevginiz yıkıma dönüşmeye başlar. Bunun bir sonraki aşaması ise sosyal açıdan sevgiyi paylaştığınız insanlarla birlikte topluma, sizi yöneten insanlara olan inancınızı kaybedersiniz. En tehlikeli olan da budur.
Kişisel olarak Türk tipi futbol anlayışının bu ülkeyi ve diğer spor branşlarını sömürdüğünü düşünüyorum. Futbol bu ülkede ayrışmanın bir aracına dönüşmeye başlamıştır. Bu bakımdan yöneticilerimiz, karar vericiler kimi tutarsak oyumuz artar, hangi takım şampiyon olursa gelir daha fazla olur türünden düşünceleri bir tarafa bırakarak (böyle değilse de uygulamalar öyle bir algıya yol açmıştır) futbolun hakkaniyetle yönetimini sağlamalıdır. Nasıl Trabzonspor sahasındaki kavga-dövüşlerden ceza alıyorsa ki almalı, kendisine haksızlığın ötesine geçen kıyımlara imza atanların da cezasız kalmadığı gösterilmelidir.
Hülasa karşılıksız Trabzonspor sevgisinin Trabzonluya, Türk futbolu ve toplumuna zarar vermemesi için adalet ve insaf diyorum. Yarın geç olmadan.
