2010 yılında İngiltere’ye gittiğimde birkaç aylığına da olsa oğlumu ilkokula gönderme fırsatım oldu. Okullarındaki öğrenme ortamları ve ödevleri bizimkilere benzemiyor. Verilen ödevler bizdekiler gibi tekrar etmeye dayanan ödev tiplerinden daha farklı. Uygulamaya, çevreyi ve toplumu tanımaya, hayatı öğrenmeye, yeni fikirler geliştirmeye dayalı aktivitelere büyük önem verilmekte. Öğrencinin kimi zaman ödevi günlük gazetelerde bir konu ile ilgili çıkan haberlerin yorumlanması, kimi zaman ise sokağın ağaçları. Bazen balkondaki çiçek, bazen daldaki örümcek, bazen caddedeki tarihi bir çeşme. Bazen hizmet aldıkları kurumların tanınması, bazen yaşlılar veya engellilere yönelik faaliyetler. Bazen oyun parkındaki aletlerin hareketli dişlilerinin çalışma mekanizması.Bazen bahçedeki karıncaların gözlenmesi. Bazen derenin kıvrım kıvrım akışı, bazen suyun döğdüğü taşın hikayesi. Bazen de yanı başında yükselen tepenin oluşumu.
Eğitim çocukları toplumdan, çevreden ve sokaktan uzak tutmamalı. Bunlardan uzaklaştıran eğitimin anlamı ve gereği de yoktur. Eğitilen bireyler yalnızca toplumun refahına değil, yaşamına da ortak olmalıdır. İçinde bulunduğu dünyayı tanımalı ve değer vermelidir. Bu bakımdan okullarımızda verilen ödev konularının bir kısmı toplum, sokak ve doğa temalı olmalıdır. Ancak böylece çocuklarımızın empati duygusu gelişebilir, öğrendikleri ile yaşamı ilişkilendirebilir, topluma aidiyet duygusu geliştirebilir. Doğaya karşı olumlu tutum içinde olur. Merak duygusu gelişir, araştırmacı ruhu ortaya çıkar. Öğrendikleri kalıcı hale gelir. Öğrenmenin lezzetini ve hazzını duyar. Eğitimin anlamını birey ve toplum iliklerine kadar hisseder.
Ölçünün ve başarının sadece tekrarlı ödevlerin ve egzersizlerin sonunda doğru cevaplanan test sorusu sayısının fazlalığı ile orantılı olduğu bir eğitim sisteminde “bunu nasıl başaracağız?” sorusu cevapsız kalmaktadır.
