Ne biçim insanlarsınız…
İnancınızı bilmem de kültürünüzü niçin bu kadar hafife alıyorsunuz ki…
Bak söylüyorum, Allah bir şey demese bile,
bu ne oldum tavrınızdan dolayı tabiat ana sizi çarpar haberiniz olsun…
Benden söylemesi(!)
Koca ömrü saman alevi gibi geçirip de felek elinde kelek olmak da var,
bunu sakın hiç unutmayın…
Siz siz olun da hem inancınıza sahip çıkın, hem de kültürünüze…
En olmadık yerde lazım olur size…
Mesela sırat olur cennetinize…
Mesela en yakınınız ölüyor…
Ölüyor yav, ölüyor işte…
Gitti münkünatı yok daha geri dönemeyecek…
Eeeee…
Siz ardından güya bir şey diyorsunuz:
‘Toprağı bol olsun…’ ‘ışıklar içinde uyusun…’ diyorsunuz.
Ne yavan dua değil mi, hatta dua bile değil…
Alay etmek olmasa da hafife almak gibi bir şey…
Bol toprak, çok ışık… ne oluyor arkadaş…
Bol toprağın ona ne gibi faydası olacak,
orada bol bol fidan mı dikecek…
sonra çok ışık gözlerini kamaştırır,
ışık çarpsın kör olsun, diyorsunuz yani…
Hinlik yapıyorsunuz bir de:
Ölenin sadece bedeninin olmadığını iyi biliyorsunuz.
Ruhun da toprakla hiç ilgisi olmadığını yine o aklınız çok iyi kavrıyor.
O zaman bilinçli ruhu işe katmamaya,
öteki dünyayı yok saymaya çalışıyorsunuz öyle mi?
Yapmayın… Hele gurur hiç yapmayın… Gelin:
Sonsuzluğun sahibine teslim edin onu ne olur!?.
Belli ki çok sevdiğiniz biri gitmiş artık…
Niçin gurur yapıyorsunuz ki:
Allah gani gani rahmet eylesin deyin…
Tanrı cennet ülkesine kabul eylesin deyin…
O orada özlemle rahmet bekliyor,
Siz burada rahat yerde ahkâm kesiyorsunuz.
Sizin de biletiniz yakında kesilecek bunu da biliyorsunuz.
Hadi bir işe yarayın, dudaktan da olsa:
Rahmet, deyin Allah’a havale edin…
Belki sizin arkanızdan da bir rahmet gönderen olur, ha!.
Yoksa biri çıkar, seni de aşar:
ışık ne ki ateşler içinde aydınlansın da aydınlansın, der…
