Yaklaşık 10 yıl kadar önce Amerika da yazılmış ve ilkokullarda okutulan "Çocuklara Fen'i Sevdirmek" adlı bir kitabı incelemiştim. Her bir çocuğa birer tırtıl, beyaz bir resim kâğıdı, kalem, silgi ve büyüteç dağıtılmıştı.
Çocuklardan, dağıtılan hayvanı ellerinde büyüteç kullanarak incelemeleri ve gördüklerini çizmeleri söylenmişti. İlgili dersin giriş bölümünde "öğrencilere kazandırmak istenenler" başlığı altında bazı maddeler sıralanmıştı. Maddelerden birisi "çocuklara zararsız bir hayvana yaklaşmak ve dokunma güvenini kazandırmak"tı.
Hal böyle olunca Amerika’dan davet ettiğimiz bir misafirimiz bizim çok tehlikeli olduğunu düşündüğümüz fakat bugüne kadar herhangi bir şeye zarar verdiğini hiç kimsenin görmediği bir kertenkeleyi eline rahatlıkla alabilmekte, başka bir batılı bir Anadolu köyünde çoban köpeği ile dostluk kurabilmekte. Bu örnekler uzayıp gitmekte.
Bizde ise bırakın çocukları, koca koca insanlar bir böcek gördüğünde çığlık atabilmekte, baharın habercisi zararsız bir kelebekten tiksinebilmekte. Bu yetmiyormuş gibi hiç şahit olmamasına karşın çocuklarını da her türlü hayvanın zararlı olduğuna ikna etmekte. Allah göstermesin, bu gidişle ileride bir savaş çıkması halinde düşmanın ortalığa köpek, kedi, böcek salması yeterli olacak gibi.
Ülkemizde bırakın hayvanlara ilişkin konuları, fen derslerimizin işlenmesinde bitkilerde de durum farklı değil. Yine yukarıda sözü edilen kitapta 5. sınıf öğrencilerine yaşadığı çevredeki yaygın bitki çeşitlerini tanımalarıyla ilgili başka pratik bir etkinlik de yer almakta. Bir şöyle düşünün; çevremizdeki yaygın bitkileri tanımayı geçtik içimizde liseden mezun oluncaya kadar fen ve biyoloji derslerinde doğaya çıkıp bir bitkiye dokunan kaç kişiyiz? Okullarımızda fen derslerinin uygulamadan uzak bu yapısıyla çevresine duyarlı bir nesil oluşturmak hayalden başka bir şey değil. Ah eğitim sistemimiz ah.