Bazılarımız arkadaşlarımızla uzun uzadıya sohbet etmeye düşkündür, diğerlerimiz bir oyunun başından saatlerce ayrılamaz, bir kısmımız kitaplar arasında kaybolur gider. İş ne olursa olsun bu istekliliğin temelinde yatan şey, yapılan eylemin insan beyninde oluşturulan ve motivasyonu artıran haz alma duygusudur.
Başka bir değişle, insanın kendiliğinden eğilim gösterdiği aktiviteler haz duyduğu, tat aldığı şeylerdir. Bu bakımdan biz eğitimcilerin temel hedeflerinden birisi eğitilmek istenilenlerin öğrenmeye karşı tutkularını ortaya çıkarmaktır. Öğrenme tutkusu ise öğrenmenin işe yaradığını göstermekle oluşturulur. Bireyin kitap okuma alışkanlığı, kendisine sürekli kitap okunmasının söylenmesinden daha çok, kitap okumaya bağlı yeni şeylerin öğrenilmesinin oluşturduğu haz duygusu ile kazandırılabilir. Vatandaş, araştırmacılar tarafından üretilen bilgilerin sorunlarını çözdüğünü gördükçe yaptığı işe tutku ile bağlanır.
Bunca çabamıza rağmen, öğrencilerimizin veya vatandaşlarımızın öğrenmeye karşı istediğimiz düzeyde istek duymamalarının en önemli nedenlerinden birisi de, öğrenmenin hayatlarında meydana getirebileceği olumlu katkılara ikna olmamış olmalarıdır. Başka bir ifade ile eğitim modelimiz, onlarda öğrenmenin vereceği hazzı oluşturmada yetersiz kalmaktadır.
Sonuç olarak; öğretilen şeylerin işe yaradığını göstermek bireyin en önemli motivasyon kaynağıdır. Konulan kuralların, sahip olunan birikimin ve öğretilenlerin işe yaradığını göstermeden kişide davranış değişikliğine neden olacak bir haz alma duygusunu geliştiremeyiz. Öğrenmenin tadını alan bireyleri isteseniz de öğrenmeden vaz geçiremezsiniz. Bu bakımdan bütün diğer alanlarda olduğu gibi eğitimin de temel amaçlarından birisi, öğretme faaliyetlerinin her aşamasında bireylerin öğrendiklerinden haz almasını sağlayacak yöntemleri geliştirmek ve uygulamak olmalıdır. Bunu yapmadığımızda öğrenmemenin ve bilmemenin verdiği haz ile eğitimde kalitenin artırılmasına yönelik iyi niyetli emeklerimizin hepsi heba olup gidecektir.