Toplum olarak bizi yönlendiren en önemli etkenlerin başında görsellik gelmektedir. Yaşadığımız bütün olaylarda şekli işlemlerin tamamlanması, bu işlemlere gözümüzle şahitlik etmemiz meselenin çözülüp çözülmediğine karar vermemiz için yeterli olmakta. Hal böyle olunca birçok sorunun gerçek nedeni üzerine düşünmek ve çözümüne zihin yormak akıllardan bile geçmiyor. Ne demek istediğimi netleştirmek için bir örnek üzerinden gitmek yararlı olacaktır.
Geçenlerde İstanbul’da metrobüs şoförüne saldıran şemsiyeli saldırganı hepimiz hatırlamışızdır. Çok çirkin bir saldırıda bulunarak, ciddi bir kazaya neden olmuş, birçok vatandaşımız yaralanmış ve yüksek sayılabilecek bir maddi hasara sebebiyet vermişti. Olayın görüntülerini görmemiz bizi dehşete düşürmüş ve yine saldırganın yakalanmasını görsel olarak takip etmemiz meselenin çözüldüğünü düşünmemize yetmişti. Saldırganın yakalanması ve gerekli cezaya çarptırılacak olması hepimizi rahatlatmıştı. Ya asıl sorun!
Olayda saldırganı onaylamak, suçsuz olduğunu söylemek mümkün değil. Yasaların gerektirdiği cezaya çarptırılmalıdır. Buna karşın saldırganı bu davranışa iten neden nedir, trafik çilesi ve iş koşulları mı böyle davranmasına neden olmuştur, saldırganın ruh hali kendine özgü mü yoksa toplumda bu ruh halinde olma yaygın bir durum mudur, yaygın bir durum ise bunların boyutları ve sebepleri nelerdir ve daha büyük sorunların ortaya çıkmasını önlemek için ne yapmak gerek? Sorabileceğimiz sorular uzayıp gitmekte.
Değerli okuyucularım yazımın amacı sizi şemsiyeli metrobüs saldırganı üzerinde düşünmeye sevk etmek değildir. Bu örnek üzerinden olaylara bakış ve değerlendirme biçimimizi hatırlatmak istedim. Bir meseleyi etraflıca analiz etme becerisini toplum olarak bize kazandıracak olanın etkili bir eğitim sistemi olduğunu vurgulamak isterim. Yoksa bu gözler bizi çok daha yanıltır.