Eğitim ile ülkenin geleceğine yön vermek amacı ile yeni bir toplum inşaa etmek her siyasi iktidarın belki de en doğal arzusudur. Belli başlı okulların sayısını artırmaya gitmek düşünceniz olumlu da olsa tek başına yeterli değildir. Eğiticilerimizi seçip, donanımlı bir şekilde yetiştirmediğimiz sürece, toplumun eğitim yolu ile yeniden inşası mümkün değildir. Hal böyle olunca iki arada bir derede idealleri olmayan bir nesli kendi elimizle oluşturmuş oluruz.
Harvard’dan Howard Gardner ve Washington’dan Katie Davis adlı eğitim uzmanları belli bir teknolojik inovasyon dönemi içinde şekillenmiş nesilleri “kuşak” olarak adlandırmakta ve günümüzde dijital uygulamalarla (aplikasyonlar) dünyayı algılayan ve buna göre davranış sergileyen nesli APP Kuşağı olarak adlandırmaktadır. APP kuşağının bireyleri kimi zaman bağımlılık derecesinde tablet, bilgisayar ve akıllı telefonları hayatlarının vazgeçilmezi haline getirmişlerdir. APP kuşağı bazen olumlu, bazen olumsuz ama alışılmışın dışında bir dünya algısına sahiptir. Bu kuşağın tutum ve davranışlarını belirlemeden ve analiz etmeden eğitim sistemine yön verilmesinin mümkün olamayacağı her iki uzman tarafından da dile getirilmektedir.
APP kuşağı sadece bilişim alanında yüksek teknoloji üreten ülkelere özgü bir durum olmayıp, bu teknolojileri kullanan ülkeleri de kapsamaktadır. Hal böyle olunca ülkemizde de bu kuşağın ihtiyaçlarını ve algılarını analiz ederek öğretmen/akademisyen yetiştirme sistemini yeni baştan ele almak gerek. Hâlihazırdaki eğitim kadrosu ile yeni nesilleri eğitmemiz mümkün görülmemektedir. Orta yaşın üzerindeki biz eğitimciler hala gençliğimizin özlemleri içinde bir dünya anlayışına sahip tutum ve davranışlarımıza devam etmekte ve eğitim sistemimizi akan suya karşı inşaa etmeye çalışmaktayız. Donanımlarımız birçok alanda APP kuşağını yetiştirecek düzeyde değil. Üstelik bunun farkında bile değiliz. APP kuşağının bütün algılarının doğru olduğunu söylemiyorum. Yapılan araştırmalarda bu kuşağın daha az empati duygusuna sahip, toplumla bir arada olmayı arzusu düşük ve risklerden kaçınan bir yapıya eğilimli olduklarına ilişkin önemli bulgular var. Fakat APP kuşağını bütün bu olumsuzluklarına rağmen tenkit etmek, gençliğimizle kıyaslayarak iyi yolda olmadıklarından dem vurmak ve görmezden gelmek çözüm değil. Çözüm, bu kuşağa ayak uyduracak ve onların enerjilerini olumlu yönlendirecek, benzer teknolojileri kullanabilen donanımda ve anlayışta eğitici yetiştirmek. Başka bir ifade ile eğiticiler açısından da bir APP kuşağına ihtiyaç var. Biz eğitimciler ve eğitime yön verenler öz eleştiri yaparak genç bireylerin temsil ettiği APP kuşağının eğitimine ne kadar hazır olduğumuzu düşünelim.