Şahit olduğum İngiltere ilkokullarında derslere başlamadan görevliler okulun bahçesine futbol, voleybol, tenis gibi çocukların oyun oynayabileceği düzeneği kurarlar. Öğrenciler en az yarım saat boyunca oyun oynadıktan sonra sınıflarına gider. Ayrıca öğrenciler eğitsel kollarda doğada yaşama, yön bulma, kampçılık gibi aktivitelere pratik olarak katılırlar. Bunlara ilave olarak ilkokullarda yüzme de öğretirler. Ortaokul ve liselerde de çocukların fiziksel hareket becerileri geliştirecekleri faaliyetlere önem verilir. Eğitim ortamları öğrettikleri ve kazandırdıkları diğer becerilerin yanında çocukların fiziksel hareket becerilerini de geliştirir.
Ülkemizde ise uzunca bir zamandan bu tarafa sınav maratonunun verdiği bir mecburiyetten çocuklarımız hayatlarının büyük kesimini sınıf sıraları ile ulaşım vasıtaları arasında geçirmektedir. Hal böyle olunca belli kas gruplarının dışında fiziksel beceri gerektiren birçok kas grubu fonksiyonunu kaybetmekte. Yamaca tırmanamayan, büyükanne ve büyükbaba ziyaretinde meyve ağacından bir elmayı koparamayan, düz beton veya asfalt yolun dışında yürüyemeyen, aile pikniğinde semaveri çeşmeden dolduramayan, istese de giysilerini ve yorganını düzgün katlayamayan, ayakkabısını bağlayamayan, eve gelen misafirlere tepside çayı götüremeyen, salataya bir baş soğanı doğrayamayan çocuk-genç profilleri gittikçe yaygınlaşmaya başladı. Sırf bu gibi fiziksel hareket beceriksizlikleri yüzünden yapamaz, edemez, sıkılır diye çocuklarımızı doğup büyüdüğümüz köylere, yaylalara götüremiyoruz, akraba ve mezarlık ziyaretlerini ihmal ediyoruz.
Tatillerde köylerine giden, bağda bahçede ailesine yardım eden ve kısmen engebeli arazide yaşamak zorunda kalanların dışında, eğitim sistemi içindeki çocuklarımızın büyük bir kısmı yeterli fiziksel hareket becerisi gösterebilecek bir iskelet-kas sistemine sahip değil. Son yıllarda ülkemizde amatör spor tesisleşmesi bakımından ciddi çalışmalar gerçekleştirildi. Fakat bu alanlarda geçirilen her vaktin çocukların geleceğini belirleyecek sınavlarda birkaç soruya mal olacağı gerçeği karşısında kas-iskelet sisteminin şekillendiği büyüme çağındaki çocuklarımızın büyük bir kısmına spor tesislerini kullanmak nasip olmamaktadır. Okullarda beden eğitimi derslerinde liseye veya üniversiteye hazırlık mahiyetinde sınav soruları çözülmekte veya bu dersler birkaç kas grubunun çalıştırıldığı rutin etkinliklerle geçiştirilmekte. Lise ve aşağı kademedeki okullarda 2019 yılında başlayan ara tatil uygulamalarında da öngörülen aktivitelere ne öğrenci ne de veliler ilgi göstermekte. Yüzmeye ve spor salonuna giden çocuklarımızın geneli; ya sınavlarda akademik başarı beklentisi olmayan ya da fiziksel hareket gerektiren ortamlardan uzak yaşam sürmesi nedeniyle iskelet-kas sistemi bozukluğu nedeniyle doktor önerisine muhatap çocuklarımızdan oluşmakta.
Anadolu’nun her tarafında kaybolmaya yüz tutmuş binlerce çocuk ve yöresel halk oyunları bulunmakta. Bu oyunlar hem çocukların fiziksel hareket becerilerini geliştirecek nitelikte hem de onları stresten uzaklaşmak için iyi bir seçenek olabilir. Ayrıca bu tip aktiviteler çocuklarımızın sosyalleşmesine de katkıda bulunacaktır. Bu bakımdan ana okullarından itibaren yaş gruplarına uygun olarak bu oyunlar müfredatta yer alabilir. Böylece hem çocuklarımızın ruh sağlıklarını, hem gerekli fiziksel hareket becerilerini hem de geleneksel oyunlarımızın kaybolmasını önlemiş oluruz. Yoksa bu gidişle yakın gelecekte, hareketi kısıtlanmış, rutinin dışına çıkamayan bir topluluk haline döneceğiz. Bu durum bize sınavlarda birkaç soruya daha fazla cevap vermiş olmamızın bir hediyesi olacak. Bazı okullarımızda çocuklarımızın fiziksel yeterliliklerini geliştirecek uygulamalara önem verilmekte. Fakat ülkemizde lise ve üniversite giriş sınavlarına çok büyük anlamların yüklenmesi, okul ve öğrenci başarılarının tamamen sınavlara dayandırılması ve ailelerin bu yöndeki istekleri bu okullarımızı da yakında soru çözme fabrikalarına dönüştürecektir.