Bizim bayrağımız, gölgesinde bir ömür boyu huzurla yaşansın diye, ömrünü feda edenlerin bayrağıdır.
Şehitlik, birçok kişinin arzuladığı ve ulaşmak istediği manevi bir makamdır. Şehitler, Allah'ın rızası uğrunda vatan millet ve din için ölen veya öldürülen inanmış kimselerdir.
Askerimiz; bizden sonraki nesillerin, daha mutlu ve hür bir memlekette yaşamalarını sağlamak için, bugün üç ayrı cephede savaş veriyor. Şehit haberlerini duyuyoruz, kara toprağın bağrına sıra dağlar gibi dizilişlerini izliyoruz zaman zaman...
Anneler feryat içinde, babaların yüreği hicran, yavukluların hali perişan.
Babasız kalmış bebeler, olup bitenin ne olduğunun farkına varmadan taziye için uzanan ellere dokunmaya çalışıyor.
Televizyon kanalları ise, bütün bunlar yokmuş gibi reyting uğruna, izlenme oranını yüksek göstermek masadı ile habire yeni program çalışmaları yapıyor. Umurlarında değil...
Sözde yarışma ve kadın programları pür dikkat ailecek izlenmeye devam ediyor..
Şu dijital dünya, şu sosyal medya esir almış bizi...
Elimizi,ayağımızı tutmuş, basiretimizi bağlamış sanki...
Televizyonun alt yazılarında geçen şehit haberlerini eğer dikkat edilmezse kimse göremeyecek.
Sahi, şehitler bizim için ne ifade ediyor dersiniz?
Merak ettim, bir şehidin yüzünü ailesinden başka yakından gören oldu mu?
Bazen parçalanmış, tanınmayacak hale gelmiş olan o mübarek cemali hiç hayal ettiniz mi?
Biz görmesek, hayal etmesek de, onlar bizi görüyor ve haykırıyorlar!...
"Size sesleniyorum size, duymuyor musunuz?" diyorlar.
"Sen; televizyonun sesi yüksek çıkıyor, rahatsız oluyorum diye silahını çekip komşusunu vuran amca; gücünü, kuvvetini daha yeni evlendiği eşi üzerinde deneyen zavallı damat; cebindeki üç kuruş para için adam bıçaklayan, kolu dövmeli, kulağı küpeli maganda; kız arkadaşına yan gözle baktı diye mahalleyi ayağa kaldıran bıçkın delikanlı, size söylüyorum.
Bileniniz var mı, ben kimin için öldüm?"
"Mangaldaki kızarmış et az pişti diye garsona çıkışan adam; sen rahat yiyesin, rahatça seyahat edip, evine, ailene kavuşasın diye, çocuğun rahat uyusun, eşin rahat dolaşsın diye, ben dağda uykusuz gecelerde, aç kaldım, susuz kaldım, yılan yedim, çıyan yedim, kurşunlar miğferimi sıyırdı...
Ben kimin için öldüm?"
"Arabamı nasıl sollarsın diye, levyesini kapıp aracından inen sonradan görme delikanlı; evinin önüne yanlışlıkla park eden komşusunun aracını tekmeleyen genç..."
"Siz söyleyin bana, ben kimin için öldüm?"
"Sokağa çıkma yasağı ilan edilince, bankamatik kuyruğunda önündekine acele etmesini söyleyip çekiştiren paralı beyler, istediği saç rengini tutturamadı diye kuaförü hakkında davacı olan kokanalar, süslü ablalar..."
"Ne olur söyleyin, ben niye öldüm?"
"Askerde en güzel şeyin bir lokma ekmeği paylaşmak olduğunu öğrendik biz; peki size neyi paylaşmayı öğrettiler, söyleyin bana?"
Şehidim, senin sözünü kesmek istemem, bağışla beni..
Sen gittin ya...
Senden sonra ardından dağlarda yeni çiçekler açtı, akabinde nice yıldızlar söndü; göremedik.
Gök yarıldı gök; denizler coştu, ırmaklar çağladı; duymadık..
Bir kadın, kucağında bebesi ile yine aç yattı bu gece şehidim; hissetmedik.
Yeni icat edilmiş silahlar, en hain namlular çocuklara çevrildi; görmezlikten geldik.
Aç kalmak korkusu ile, lokmamızı kimsesizlerle paylaşmaya korkar olduk.
Bu yaz tatile çıkamayacağız diye endişe ediyoruz..
Memleketi kurtaracağız ya, siyasetle uğraşıyoruz, işimiz çok.
Çok meşgulüz şehidim çok, makamları bölüşemiyoruz..
Sahi, senin makamın nerededir, anlat bize; de hele?...
O makama ulaşmanın bedelini anlat, güzelliğini, ferahlığını anlat..
Sen rahat uyu şehidim...
Ben anlatırım doğduğun toprakları, dolaştığın illeri.
İnan bana çok kıskandım seni...
Hem bulunduğun makamı, hem yattığın yeri.